Już w XVw. wspomniano o Rozewiu pod nazwą Resehoned. Szwedzka mapa Zatoki Puckiej z 1696r. ukazuje w Rozewiu latarnię morską. W listopadzie 1822r. na szczycie nowej, murowanej latarni rozbłysło światło. Od 1875r. na Rozewiu działały dwie latarnie morskie. Nową o wysokości 28,8m zbudowano 190m na zachód od już istniejącej. Wygaszono ją w 1910r. kiedy starą wieżę podwyższono i zainstalowano światło elektryczne. Kolejny raz podwyższono wieżę w 1978r. kiedy zamontowano dodatkowy, stalowy walec o średnicy 3,5m i wysokości 8m. W nowej laternie zainstalowano aparaturę obrotową składająca się z dwóch paneli (na każdym po 20 żarówek halogenowych). Od 1994r. na latarni pracuje stacja referencyjna systemu GPS. Dzięki temu systemowi nawigacji satelitarnej można określić pozycję geograficzną z dokładnością od 5 do 10m. Z najsłynniejszą latarnią morską polskiego wybrzeża związane są losy dynastii rozewskich latarników Leona, Władysława i Zbigniewa Wzorków. Staraniem Urzędu Morskiego w Gdyni, Towarzystwa Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego oraz Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku w pomieszczeniach latarni zorganizowana została stała wystawa poświęcona: historii latarnictwa morskiego, Urzędowi Morskiemu w Gdyni, Wielkim Odkryciom Geograficznym oraz historii rozewskiej latarni. Wysokość wieży 33m (stożkowa wieża z dwiema galeriami; góra czerwona, dół biały), wysokość światła ponad wodą 83,2m,
zasięg światła 26,0Mm, charakterystyka światła (białe, błyskowe) światło 0,1s, przerwa 2,9s, okres 3,0s.